B O N E N S O E P

Al doen wij dan niet aan Moederdag, het is wel een goede aanleiding om een lekker flesje wijn open te trekken. Bij controle van onze “kelder” bleek er nog een fles Salentein te liggen die ik een keer gekregen heb.

Een geschenk van iemand met smaak, want een heerlijke, volle rode wijn. Aanrader!

De wijnbouw in Nederland neemt een grote vlucht. Alleen al op de Veluwe zijn er een stuk of vijf bedrijven die aan wijnbouw doen, er zijn er in de Noordoostpolder en in Limburg en vast nog wel meer op andere plekken van ons land. Wijn hoeft allang niet meer geïmporteerd te worden.

Dat er lekkere wijn gemaakt wordt zagen we in Limburg en bij Domeinhof te Dieren, waar ik al eerder over schreef.

Bij  wijnhoeve “De Veluwe” hebben wij hun rode regent geprobeerd. Een lekkere, droge rode wijn met een volle smaak. Bij een blinde proeverij zou je absoluut niet raden dat deze uit Nederland komt. Een echte aanrader!

Gisteren zijn wij door mijn moeder getrakteerd op een etentje in Bosrestaurant Zuiderzand in Otterlo. Het restaurant is gevestigd in de voormalige kantine van kampeerterrein Egypte Zuid, inmiddels al enige jaren “Het Lorkenbos” waar wij afgelopen week een huisje gehuurd hadden.

Als voorgerecht nam ik de Aspergesoep, die volgens de serveerster dezelfde dag vers gemaakt was. Op de foto geen Aspergesoep, want die was al op voor ik mij herinnerde dat ik een foto wilde maken. Op de foto de champignonsoep van mijn wederhelft, die er op het oog hetzelfde uitzag. Een beetje bruinige, flauwe, gebonden soep. Het deed mij een beetje denken aan bejaardenhuissoep (hier bedoel ik niets denigrerends mee), het was flauw en met een gekke bijsmaak. Aangebrande margarine gebruikt om bloem te binden?

Bij de soep werd stokbrood met twee soorten boter geserveerd. Bij het hoofdgerecht kregen we rauwkost en fruit. Jammer genoeg was de salade overgoten met een fabriekssausje. Een aparte combinatie.  Ik had het prettiger gevonden als het fruit apart werd geserveerd. Zullen wel stadse fratsen zijn…

Als hoofdgerecht had ik Provençaalse champignons. Champignons met  een zurige vulling van bieslook roomkaas en bedekt met gesmolten kaas. Ik heb de vulling terzijde geschoven en alleen de champignons opgegeten. Het gerecht was heel anders dan ik op grond van de naam had verwacht. Ik dacht aan champignons met een mengsel van thijm, majoraan en rozemarijn en dan gebakken met olijfolie in de oven. Dit gerecht kwam wel uit de oven, maar was volkomen anders. Ik had de menukaart duidelijk niet goed gelezen, het was jammer genoeg het enige vegetarische gerecht op de kaart.

Verder bestond het garnituur uit een spinazietaartje, verse worteltjes, een blaadje paksoi gerold in fricandeau en aspergesteeltjes gerold in ham. Daarnaast nog patat en aardappelballetjes. Ook de aardappelballetjes hadden geen smaak. De ham en de fricandeau heb ik weggegeven. Het spinazietaartje was smakelijk, het overige, net als de soep, flauw.

Het toetje was een Dame Blanche, vanilleijs met slagroom en chocoladesaus.

Het restaurant wordt beheerd door mensen die veel van planten houden. De serre, waar zomers en als het druk is gegeten kan worden, ziet er geweldig uit. Jammer genoeg kan ik dat niet zeggen van het eten. Het kan natuurlijk zijn dat de kok zijn dag niet had, maar het viel mij tegen.

Laf als ik ben, heb ik op de vraag of het gesmaakt had, braaf geknikt. Maar hier dus  de waarheid. Drie gangen voor 14,95.

Deze week heb ik met een tweetal collega’s gegeten bij Restaurant Trouw in het Trouwgebouw aan de Wibautstraat in Amsterdam. Het is een restaurant met een concept wat meteen bij het bestellen wordt uitgelegd “want dat is wel iets wat je moet weten”.

Volgens de website “Bij Trouw eet je geen traditionele voor-, en hoofdgerechten, maar deel je met je tafelgenoten allerlei kleine tapas en middelgrote gerechten met een hoofdrol voor seizoensgebonden groenten. Al deze gerechten kunnen met elkaar gecombineerd worden tot een volwaardige maaltijd, eventueel aangevuld met dagvers vis en vlees.” Er werd bijgezegd dat dit dus betekend dat niet alles tegelijk op tafel komt. Dat klopt.

Dat viel dus een beetje tegen. Afgezien van het concept, wat een stuk minder leuk is dan je denkt, de porties zijn namelijk niet middelgroot maar gewoon klein, komt het niveau niet boven thuis koken. Niet dat ik daar iets op tegen heb, maar dan is het wel aan de prijs. Wij waren met zijn drieën 102,50 kwijt inclusief drankjes.

Gezamenlijk beslisten we dat het taartje van snijbiet en fontina het lekkerste gerecht van deze avond was.

Al met al bestond het menu uit een groene salade, pompoenravioli, het taartje van snijbiet (daar hebben we twee van besteld), gebakken aubergine met feta, brood en olijfolie. De vleeseters bestelden er een half geroosterd kippetje en een worstje van Baambrugs big bij.

Ik sloot de avond af met een stukje chocoladetaart.

Trouw is een prima locatie voor een borrel met een hapje. Dineren kan je beter aan de overkant doen bij Canvas op de bovenste etage van het oude Volkskrantgebouw, zij hebben dan ook minder pretenties.

Afgelopen woensdag hebben wij gegeten bij Japans Restaurant Boss. Een nieuwe aanwinst in Amsterdam-Oost. Het is een “all you can eat” Japanner die volgens de bij dit soort restaurants gebruikelijke formule werkt:  in 5 gangen, kunnen er telkens 5 gerechten besteld worden in een tijdspanne van 2,5 uur. Een drankje bestellen is verplicht.

Dit is wel een aparte Japanner, ook in zijn genre. Je hoeft hier namelijk niet Japans te eten. Houdt je meer van Frans of Chinees dan kan dat ook. Ik heb voorlopig voor de Japanse gerechten gekozen. Om te beginnen nam ik niet van de standaard aangeboden stokbrood met tapenade wel werd daarnaast ingemaakte gember en Wasabi geserveerd. Mijn voorgerecht bestond uit Wakame salade. Salade van zeewier met een dressing sesamolie en sesamzaadjes.

Hierna nam ik de California roll waar ik warme herinneringen aan had van ons bezoek aan het vergelijkbare restaurant Hachi (hier eerder beschreven). Jammer genoeg viel deze California roll tegen. Een hap rijst met mayonaise en een plakje zalm. Heel iets anders dan de knapperige verrassing bij Hachi.

Maar in tegenstelling tot Hachi, is in dit restaurant echt alles inbegrepen: dus ook de Sashimi en toetjes. Daarvoor betaal je bij Hachi extra. De Sashimi was wat betreft de zalm wel wat flauw van smaak (kweekzalm) maar de tonijn ronduit waterig (diepvries?)Wel werd alles smaakvol gepresenteerd op een plankje met fris groen en wortelreepjes. Niet zoveel verschillend van duurdere restaurants waar ik eerder gegeten heb.

Toch maar even bij de vriendelijke serveerster gevraagd wat er bedoeld wordt met “de soep van de dag” die naast de standaard tomatensoep besteld kan worden. Dat bleek Miso Shiro te zijn. Miso soep, een van mijn favorieten. Niet de heldere variëteit, maar Witte Miso soep.
Hierna koos ik voor een combinatie van Maki Sushi, pittige maki sushi, tonijn maki en zalm maki.

Inmiddels zat ik behoorlijk vol. Maar wat biedt dit restaurant dat de andere Japanners niet bieden? Toetjes! En aangezien dit een “all you can eat” restaurant is, kon ik ze bijna allemaal uitproberen.

Om te beginnen met de chocolade brownie, gevolgd door de

Creme brulee, en om af te sluiten met de Almondy

Een amandel caramelcake afgedekt met pinda en melkchocolade. Erg lekker!

Voor dit alles (en mijn lief heeft nog veel meer sushi gegeten) waren wij 59,20 kwijt. Een prima prijs kwaliteit verhouding. Ook de drankjes zijn redelijk geprijsd. Een leuke aanwinst voor onze buurt, geen “echte” Japanner naar wel een creatieve Chinees met fusion trekjes. Je kan hier Chinees, Japans en Frans eten. Wat het wordt bepaal je zelf.

Intussen zit ik al een paar dagen vol. Te weinig beweging en wel veel en lekker eten……